Sint-Dominicushuis
Sparrendreef 91
8300 Knokke-Heist

1ste zondag de advent (A)

Didier Croonenberghs
Zondag 1ste december

1ste zondag van de advent (jaar A)

Deze donderdag, in de brievenbus van de Dominicaanse gemeenschap van Luik, zat er een proces-verbaal voor te hard rijden..... Ik heb natuurlijk de enveloppe in beslag genomen. Na een korte controle van de agenda van het gebruik van de auto's van de gemeenschap, werd het al snel duidelijk dat die boete voor mij was! Als ’t u belieft, aan het einde van deze viering, kom me niet allemaal eraan herinneren dat ik voorzichtiger en langzamer moet zijn.... !


Het ergste van dit verhaal is dat deze snelheidsovertreding plaats vondt terwijl ik alle tijd van de wereld had. Ik kwam terug van een televisieviering. Ik had helemaal geen haast. Ik had geen reden om een beetje te snel te rijden!

We moeten erkennen dat we allemaal, in verschillende mate, gevangen zitten in deze spiraal waarin alles sneller moet gaan, waarin we bang zijn om onze tijd te verspillen.... Inderdaad, we beginnen vaak de noodsituaties al te regelen voordat ze van belang zijn.

En nu gaat een woord van het Evangelie van vandaag over de kern van dit hectische snelheidsgedruis.  « Kijk dus uit, want jullie weten niet op welke dag jullie Heer komt. »

De advent is niet de tijd om te wachten of zich voor te bereiden op Kerstmis. Het is de tijd die ons herinnert aan de juiste plaats van de tijd, die ons uitnodigt om ons open te stellen voor wat er komt, voor wat er gebeurt.

Waakzaam zijn is niet worden uitgenodigd om langzaam te zijn, om passief te wachten, maar om aandachtig te zijn, om aanwezig te zijn bij wat er gebeurt. Zoals de dichter schrijft: "Probeer niet wat er gebeurt te laten gebeuren zoals je wilt, maar wil dat wat er gebeurt zoals het gebeurt, en je zult gelukkig zijn". Kijken is dus openstaan voor wat er gebeurt, de tijd verwelkomen, als een geschenk.

Wat onze overtuigingen of leeftijd ook zijn, we moeten allemaal uitkijken! Dat wil zeggen : tot het leven ontwaken. Kijken is in principe wakker zijn, nieuwsgierig naar alles, klaar om verrast te worden. Het is een aanpak die ons uit onze waas, uit onze slaperigheid haalt. Waken is ontwaken voor het leven van God; het is het tegenovergestelde van het ouder worden. 
Het gaat om verjonging, altijd met een frisse blik naar het leven kijken. Het is een kwestie van openstaan voor wat er gebeurt, van leven in de tijd die ons gegeven is.

Wachten kan ons soms irriteren als we weten dat waarvan we weten dat het moet komen, niet komt zoals we hopen dat het zal gebeuren. Als er iets of iemand op zich laat wachten, ons doet afwachten, dan groeit het ongeduld, het geweld is niet ver weg!.... Helemaal anders is het wachten van de adventstijd. Het is niet wachten op wat we weten dat het moet komen, maar ons openstellen voor het onbekende van God. Het is een open te staan voor en verwelkomen van het leven dat we niet onder controle hebben. Dat is wat het betekent wakker te zijn. Het gaat erom opnieuw te ontdekken wat tijd werkelijk voor ons is: het gezicht van de eeuwigheid, de weg die God's eeuwigheid bewandelt om ons te ontmoeten.

Advent nodigt ons daarom uit onze kijk op de wereld te veranderen, voorlopers van een nieuwe wereld te zijn.
Dan : gelukkig zijn degenen die de tijd nemen om geduld te hebben, ze zullen  de bron van de wijsheid ontdekken!
Gelukkig zijn zij die de tijd nemen om te lachen, zij zullen een eeuwigdurende jeugd in hun leven ontdekken.
Gezegend zijn zij die de tijd nemen om lief te hebben en bemind te worden, zij zullen ontdekken dat liefde gaat over het geven van tijd om het te delen.

Dat is ons adventsprogramma! Neem de tijd. Neem de tijd om te ontwaken, om te ontwaken voor de God van de levenden die in het diepst van ons hart leeft, op elk moment van ons leven. Advent nodigt ons uit om ons te verwonderen. Om de eenvoud van ons dagelijks leven te leven. Ja, de wachters volgens het Evangelie zijn wezens die aandacht hebben voor het heden, wezens die niet 'uitstellen'! En ik zal mijn preek hiermee beëindigen.

Uitstellen is uitstellen tot de volgende dag wat er vandaag gedaan kan worden. Het gaat erom overdreven te traag te zijn.... Het gaat erom alles uit te stellen.... Uiteindelijk is het uitstellen van de tijd een kwestie van geloven dat je boven de tijd staat, of zeggen dat je het slachtoffer bent van het verstrijken van de tijd.... Wat heeft het voor zin om het vandaag te doen, dat kan ik morgen doen.

Integendeel, adventskijkers zijn degenen die hun sterfelijkheid, hun kwetsbaarheid in bedwang houden. Ze doen vandaag wat ze later misschien niet meer kunnen doen.... Dus, in deze adventstijd, laten we niet aarzelen en uitstellen! 
Het komt ons toe het onverwijld vanaf vandaag te doen : een zeer eenvoudig woord van troost, een gebaar....

Laten we die toeschouwers zijn, die ontwekkers van de mensheid, die de wereld een nieuwe blik bijbrengen, een goddelijke blik, altijd in staat tot verwondering. Amen.

 

 

 

 

33ste zondag door het jaar (C)

Jan Degraeuwe
Zondag 17 november

Hoe kan je mensen ertoe aanzetten gezonder te gaan leven? Je kan proberen hen te overtuigen met wetenschappelijke studies, maar dit werkt niet altijd. Je kan de kwalijke gevolgen van hun levensstijl wat in de verf zetten, zeggen dat het slecht zal aflopen als ze de raadgevingen in de wind slaan. De apocalyptiek is het literaire genre dat deze regel op meesterlijke wijze toepast door het beeld van een catastrofe op te roepen. Apocalyptische teksten beschrijven een onheilspellend toekomstbeeld over de ondergang van de wereld en de definitieve komst van God op aarde. De korte lezing uit de profeet Maleachi is hier een goed voorbeeld van. In de voorgaande delen van zijn betoog heeft Maleachi het wangedrag van Israël aangeklaagd en nu schildert hij de totale vernietiging: “Geen wortel of tak zal er van hen overblijven.” Apocalyptische verhalen worden vaak opzij gezet als doemdenken, maar dit klopt niet. Als we verder luisteren naar Maleachi horen we dat het tij kan keren. De catastrofe wordt uitgebeeld om aan te zetten tot verandering, tot bekering, en zo blijft er hoop want “voor wie ontzag heeft voor de naam van de Heer, zal de zon stralend opgaan.” De voorgeschreven lezing laat een stukje van het laatste vers weg: “Huppelend als kalveren die op stal hebben gestaan zullen jullie naar buiten komen.” Als dat niet hoopgevend is!

Lees meer...

32ste zondag door het jaar (C)

Anton-Marie Milh
Zondag 10 november
[Version française]

Dierbare broeders en zusters,

De opstanding tot het eeuwig leven, je zou voor minder bereid zijn te sterven. Zonder verpinken verkiezen de zeven broers uit het tweede boek van de Makkabeeën de marteldood boven het eten van varkensvlees, boven een overtreding van de goddelijke Wet. Bij elk van hen lezen we dezelfde motivatie: niet omdat hun moeder het hen heeft opgedragen, maar omdat ze vast geloven in de opstanding uit de dood. En dat geloof heeft niets te maken met reïncarnatie, een soort hergeboorte tot een tweede – maar evengoed vergankelijk – leven, maar met de opstanding tot het eeuwig leven bij God, Schepper en Bestendiger van ‘t al.

Lees meer...

31ste zondag door het jaar (C)

Jef Schoenaerts
Zondag 3 november

Het verhaal van Zacheüs is overbekend. Omdat het zo plastisch verteld wordt,  kennen de meesten het al van kindsbeen af.    Vaak wordt het op dezelfde manier  geïnterpreteerd als de vele evangelieverhalen over zieken die door Jezus worden  genezen. Maar misschien is dat toch wel wat kort door de bocht. Om het eigene van het Zacheüsverhaal te begrijpen, wil ik daarom even terugkeren  naar het verhaal  nét daarvoor in het evangelie.    Het gaat over een blinde man die  begint te roepen als Jezus in de buurt is. De omstaanders proberen hem te doen  zwijgen maar hij roept alleen maar luider.  Wat wil die blinde?  Hij zoekt hulp voor  een heel concrete nood: hij wil létterlijk weer zién.   Mensen roepen Jezus vanuit  hun fysiek of mentaal lijden, vanuit de dood rondom hen: ze zijn talloos in het  evangelie.  Denken we maar aan Jaïrus die weent om zijn overleden 12-jarig  dochtertje, aan de schoonmoeder van Simon Petrus met hoge koorts, aan de man  met de verschrompelde hand, aan de kromgebogen vrouw gekweld door een boze  geest,…     

Lees meer...

30ste zondag door het jaar (C)

Jo Van Hoorde
Zondag 27 oktober

Het lijkt niet eenvoudig om met zo’n bijna vanzelfsprekend verhaal aan de slag te gaan.
Wat valt er immers nog te zeggen? Alles lijkt duidelijk. Een Farizeeër en een tollenaar worden zwart-wit tegenover elkaar gezet met een duidelijke boodschap: het verhaal is bedoeld voor de mensen die anderen minachten. En de evangelist voegt er de moraal van het verhaal aan toe, voor het geval u het niet zelf zou kunnen vinden hebben: ‘Wie zichzelf verheft zal vernederd worden en wie zich vernedert zal verheven worden.’ De hoogmoedige Farizeeërs in dit leven zingen best een toontje lager en die arme sukkelaars van tollenaars, ze kunnen fluitend verder.
Case closed. We hebben het begrepen, want wij zijn natuurlijk niet zoals die Farizeeër, wij kijken in geen geval neer op andere mensen om wie ze zijn of wat ze doen.

Lees meer...

29ste zondag door het jaar (C)

Guido Van Hercke
Zondag 20 oktober

Het evangelieverhaal van vandaag is weer typisch Jezus van Nazareth: scherp, prikkelend en altijd ook confronterend. Want het is niet min wat er met die weduwe gebeurt. In die tijd is een weduwe  een vrouw zonder bescherming, aangewezen op de hulp van anderen. Ze kon niet erven. Had ze kinderen, dan konden die haar helpen, anders moest ze terug naar het ouderlijke huis. Wilde ze of kon ze dat niet, dan moest ze maar bedelen. Sedert de profeten noemt de bijbel drie groepen mensen die zo zwak waren: de weduwen, de wezen en de vreemdelingen.

Lees meer...

27ste zondag door het jaar (C)

Ignace d'Hert
Zondag 6 oktober

“Geef ons meer geloof!”! Wat bedoelen die apostelen daar mee? Bedoelen ze : geef ons meer wilskracht om te geloven dat God in zijn voorzienigheid de geschiedenis leidt ? Dan blijkt hij toch niet opgewassen tegen al die mensen die de hele geschiedenis door dood en vernieling zaaien. Zelfs de natuurkrachten kan hij niet in bedwang houden. Aardbevingen, tsunami’s, hij is ze niet de baas. Ze verwoesten duizenden mensenlevens. “Geef ons meer geloof!” Betekent het: geef ons meer nederigheid om die onbegrijpelijke geloofspunten te aanvaarden die we vroeger hebben geleerd ? Over één God en toch drie personen? En over Jezus menselijk en goddelijk tegelijk? En Maria moeder en maagd. “Geef ons meer geloof”. Betekent het : geef ons meer volgzaamheid om gewoon te slikken hetgeen een of andere gestoorde theoloog uit zijn hoed getoverd heeft, zoals het voorgeborchte der hel als rustplaats voor ongedoopt gestorven kinderen, of dat vrouwen geen priester kunnen worden? Dan zeg ik : daar gaat geloven toch niet over. Geloof is geen intellectuele acrobatie. En het is ook geen abracadabra.

Lees meer...

24ste zondag door het jaar (C)

Antoinette Van Mossevelde
Zondag 15 september

‘Aandacht, aandacht! Aan iedereen wordt gevraagd uit te kijken naar een 2 jarig jongetje met blauw zwembroekje, blonde krullen, luisterend naar de naam…. ‘ Jaarlijks hoor je dergelijke oproep aan het strand. Tijdens de zomermaanden aan de kust raken kinderen zoek, spelend of nieuwsgierig verkennend. Voor de ouders zijn het dan vaak heel angstige en beklemmende momenten alvorens het kind teruggevonden wordt. En gelukkig gebeurt dat zo goed als altijd. Maar soms duurt het meerdere uren. En die spanning en ook de uiteindelijke opluchting blijven je levenslang bij.

Lees meer...

23ste zondag door het jaar (C)

Ignace d'Hert
Zondag 8 september

Weer staan we voor een woord van Jezus waar we koude rillingen van krijgen. “Je  kruis opnemen”. Alles achterlaten:  vader, moeder, vrouw en kinderen. Ik  krijg het benauwd wanneer ik denk aan de vele manieren waarop zo’n woord op het leven van mensen heeft ingewerkt. Er is lijden mee toegedekt, ontbering goedgepraat, miserie als goddelijke uitverkiezing voorgesteld.

Lees meer...

22ste zondag door het jaar (C)

George De Vinck
Zondag 1 september

Op  vandaag leven we in een tijd waarin eetcultuur centraal staat. De maaltijd is immers een moment, waarop familie,, vrienden of collega’s velerlei nieuwsjes .. met mekaar delen., het is een moment waar we mekaar vinden en tafelgenoten een inkijk gunnen van wat er  in ons leeft. … Ook bij de Joden was de maaltijd een  belangrijk  maatschappelijk gegeven, dat gevierd werd in verbondenheid met God en de medemens.

Lees meer...

21ste zondag door het jaar (C)

Marcel Braekers 
Zondag 25 augustus

In de manier waarop mensen zich God voorstellen is in 70 jaar veel veranderd. In mijn kindertijd leerden we dat God vooral rechter was, dat Hij zelfs onze meest geheime gedachten kende, iets dat wij niet zo geruststellend vonden. Je kon naar de hemel gaan, maar ook naar de hel, enz. U herinnert zich wellicht de driehoek met het oog ‘hier vloekt men niet, God ziet je’, enz. Ik wil geen karikatuur tekenen, want tegelijk werd ook gezegd dat onze God vergevingsgezind is en zijn eindeloze barmhartigheid heeft getoond in het offer van zijn Zoon. Vanaf de jaren ’60 sloeg dat beeld om in het tegendeel.

Lees meer...

Maria Tenhemelopneming

Homilie van de Assumptie

Maria doet me soms denken aan de kleinste Russische poppenfiguurtjes! Degene die zich laat inpakken door iemand die groter is dan zij. Degene die uitgaat van een verhaal dat haar overstijgt en toch echt centraal blijft staan in het spel!

Wat bijzonder is in het Magnificat – de hymne in het evangelie die we zojuist gehoord hebben – is dat Maria zichzelf in het middelpunt van Gods werk ziet. Haar nederigheid zet haar niet opzij, buiten spel, zoals we soms wel eens konden doen. Ze is precies in het midden!  In het spel van de Russische poppen, blijft de kleinste in het midden. Je moet het grote uiteen halen om aan het centrum te komen! Maria, de nederige dienares, keert dus alle logica om: "De machtige heeft aan mij zijn wonderen gedaan." zei ze.

Lees meer...